Top Module Empty
Refleksje o apostolstwie Drukuj Email
06.02.2006.

   o. Adam Schulz SJ                                                                                 „ORIENTACJE” - Biuletyn formacyjny WŻCH,

                                                                                                                                  Suplement Nr 2, Warszawa 1990

 

 

KONTEMPLATYWNI W DZIAŁANIU                                                          

REFLEKSJE O APOSTOLSTWIE CZŁOWIEKA ŚWIECKIEGO

 

Zagadnienie apostolstwa ludzi świeckich od dłuższego już czasu budzi wiele niepokojów, nieporozumień, pytań. Czy moje zaangażowanie apostol­ skie jako człowieka świeckiego polega jedynie na wykonywaniu moich codziennych obowiązków związanych z życiem rodzinnym, zawodowym, czy też wymaga podjęcia dodatkowych zaangażowań np. w parafii, w jakimś stowarzyszeniu? Co i kto decyduje o tym, że moje konkretne zaangażowanie jest apostolskie? Co specyfikuje apostolstwo ludzi świeckich w WŻCh? Te i inne pytania stały się inspiracją do podzielenia się refleksjami nad apostol­ stwem człowieka świeckiego.

1. Powołanie człowieka świeckiego źródłem zaangażowania apostolskiego

Powołanie człowieka świeckiego jest osobistym wezwaniem Boga w Jezusie Chrystusie do współtworzenia życia i zaangażowania realizowanego w świe­ cie. Charakteryzuje się ono dwoma istotnymi aspektami: komunią (commu nio) z Bogiem, Kościołem, ludźmi, społeczeństwem w świecie oraz podjęciem apostolstwa przez świadectwo życia i konkretne działania apostolskie.

Powołanie: communio + apostolstwo

Źródłem zaangażowania apostolskiego jest osoba Jezusa Chrystusa, który poprzez Ducha Świętego prowadzi ku świadomemu podejmowaniu powoła­ nia przez człowieka świeckiego, a tym samym do realizacji apostolstwa. Większość chrześcijan świeckich nie podejmuje świadomie swojego powoła­nia sądząc, że osobiste powołanie przez Jezusa Chrystusa jest zarezerwowane dla kapłanów, zakonników i zakonnic. Stąd ważnym wydaje się przypomnie­nie o konieczności świadomego wyboru i podjęcia osobistego wołania Jezusa Chrystusa jako fundamentu każdej ludzkiej działalności. Podstawowym zaś celem apostolstwa jest wcielanie miłości Jezusa Chrystusa w rzeczywistość świata, czyli współtworzenie z Jezusem w Duchu Świętym przemiany aktual­ nej rzeczywistości świata ku bardziej ludzkiej, służącej człowiekowi, dobru wspólnemu, oraz tworzącej Królestwo Boże pośród nas. Apostolstwo jest wiec podjęciem Jezusowego zatroskania o każdego człowieka i wszystkich ludzi, zatroskania o ich życie i. zbawienie, przez konkretnego człowieka w konkretnej sytuacji w jakiej on żyje.

2. Rozwój zaangażowania apostolskiego w WŻCh

Celem naszego ruchu jest formacja chrześcijan do pełniejszego, bardziej owocnego zaangażowania apostolskiego w świecie i Kościele. A więc nasze wspólnoty są wspólnotami ludzi, którzy świadomie podejmują apostolstwo, to jest podejmują drogę ku przemianie każdego zaangażowania w zaangażo­ wanie apostolskie. Nasza współpraca z Bogiem w przemianie rzeczywistości świata wyraża się świadectwem stylu życia (realizacja Przymierza) oraz podejmowaniem konkretnych zaangażowań apostolskich, co prowadzi do takiej przemiany serca, umysłu, aby każdy przejaw naszego życia - od zwy­ czajnych codziennych obowiązków aż po najszlachetniejsze działania dla innych - był apostolstwem, realizacją misji jaką powierzył mi Chrystus od Ojca.

Terenem naszego apostołowania jest to miejsce do którego Bóg mnie aktualnie powołuje w potrzebach ludzi i Kościoła. Zakłada to otwartość, dyspozycyjność na Boga, który objawia swoje wołanie w ludziach i świecie. Stąd tak ważną postawą w WŻCh jest rozeznawanie i rewizja podejmowa­ nego apostolstwa. Miejscem naszego apostolstwa może być każda przestrzeń, pod warunkiem, że w niej Chrystus mnie aktualnie wzywa do współpracy. W WŻCh istnieją pewne preferencje, które mają dopomóc w rozeznaniu miejsca naszego apostolstwa; nie ograniczają one jednak naszej dyspozycyjności i otwartości na potrzeby ludzi w świecie i Kościele objawiane nam przez Boga. Należą do nich:

- podejmowanie zaangażowania apostolskiego bardziej w świecie niż w Koś­ ciele - „powinniśmy przede wszystkim poświęcić się odnowie i uświęceniu porządku doczesnego" (ZO 8),

- wybieranie takiego zaangażowania apostolskiego, gdzie potrzeby są bar­ dziej naglące ze względu na duże zaniedbania, oraz konieczność natychmia­ stowego podjęcia działania,

- podejmowanie tych działań, w których dobro jest „najbardziej pow­ szechne", czyli dociera do większej grupy ludzi,

- angażowanie się bardziej w pracę nad przemianą (reformą) złych struktur społecznych, aby wyzwalać ludzi z różnorodnych form zniewolenia i dyskryminacji.

Przyglądając się naszemu apostolstwu możemy stwierdzić, że prawdziwą trudnością dla nas nie jest problem czy należy podejmować dodatkowe zaangażowania, aby być apostołem, ale jak podjąć współpracę z Duchem Świętym przemieniającym nasze wnętrze ku apostolstwu. Przemienione, apo­ stolskie serce pozwoli pewniej odczytywać czy aktualne zaangażowanie jest tym, do którego nas Chrystus powołał, a może należy podjąć nowe lub zaniechać niektóre z wcześniej podjętych.

Dojrzewanie ku apostolstwu dokonuje się poprzez rozwój następujących postaw:

- integrację życia i wiary, aby unikać aktywizmu, ateizmu czy też spirytualizmu lub fideizmu,

- rozwój wewnętrznej wolności i dyspozycyjności, abyśmy byli bardziej otwarci na wołanie Chrystusa zawarte w potrzebach ludzi i Kościoła,

- podejmowanie rozeznawania, często z uwzględnieniem fachowych analiz społecznych, oraz rewizji naszego zaangażowania apostolskiego co do terenu naszego apostolstwa, metod i środków jego realizowania, aby nasza współ­ praca z Bogiem była jak najowocniejsza dla ludzi, unikając tym samym angażowania się pod wpływem różnorodnych nacisków,

- rozwój swojej miłości osobistej i społecznej tak aby stawała się miłością mądrą, rozeznającą,

- integrowanie zaangażowania apostolskiego z całym swoim życiem tak aby prowadziło do przemiany całego naszego życia w apostolstwo, misję,

- rozwijanie postawy ubóstwa i prostoty w apostolstwie aby stawać się bardziej otwartym na współpracę z Bogiem,

- stałe pogłębianie znajomości nauki społecznej Kościoła, wiedzy fachowej oraz kompetencji aby nasze apostolstwo było bardziej owocne,

- zatroskanie o to aby nasze zaangażowania apostolskie, podejmowane indywidualnie czy też wspólnie z innymi, były integrowane z apostolstwem całej wspólnoty, gdyż w Kościele nie ma prywatnego apostolstwa.

3. Droga przemiany ku apostolstwu

W sytuacji polskiej podstawowym procesem przemiany naszego działania ku temu, aby stawało się ono apostolskie jest uzdrowienie naszego przeżywa­ nia, myślenia, działania dotyczącego sfery życia społecznego. Jesteśmy dotknięci patologią doświadczenia pracy, nie tylko zawodowej, każdej aktywności społecznej. Spowodowana jest ona trwającym ponad 40 lat systemowym marnotrawieniem pracy i brakiem autentycznej możliwości tworzenia życia społecznego. Wśród jej symptomów można wyróżnić nad­ mierną agresję, apatię, negację sensu, myślenie iluzjami o życiu społecznym, nieumiejętność odróżniania życia patologicznego od prawdziwego, itp. Potrzebne jest nam podjęcie uzdrowienia, które z jednej strony jest darem Chrystusa, a z drugiej - zakłada naszą współpracę w tej przemianie poprzez poznanie autentycznego życia społecznego jak i dróg jego realizacji. Wraz z uzdrowieniem wzrośnie w nas nadzieja i zaczniemy budować normalne, zdrowe, realizowane z Chrystusem społeczeństwo. A więc potrzeba nam modlitwy o uzdrowienie naszego życia społecznego, twórczego o nim myśle­ nia oraz uczenia się zdrowego zaangażowania społecznego.

Przemiana ku apostolstwu jest owocem integracji rozwoju osobowego, społecznego w Bogu przemieniającym nasze serce ku realizacji misji wobec innych.

Ta przemiana rozpoczyna się z chwilą rozeznania i podjęcia decyzji co do terenu i sposobu realizowania apostolstwa. Chodzi o decyzję będącą owocem rozeznania, które z zaangażowań odczytuję jako uprzywilejowane do podję­cia świadomej współpracy z przemianą serca prowadzącą od zaangażowania ludzkiego do apostołowania tym zaangażowaniem.

Inne ważniejsze procesy przemiany jakie będą się dokonywały:

1. Od świadomie podjętego zaangażowania ludzkiego przez podjęcie współpracy z Chrystusem w tej sferze zaangażowania, czyli apostolstwo tym zaangażowaniem, aż po przemianę każdego działania, zaangażowania w
apostolstwo, a więc realizację misji całym swoim życiem. Podjęcie świadomej współpracy z Chrystusem w konkretnej dziedzinie zaangażowania powoduje nie tylko przemianę motywacji, postaw, integrację zaangażowania z wiarą w
'tej dziedzinie, ale przemianę całego człowieka.

2. Dojrzewanie motywacji inspirującej zaangażowanie apostolskie. Od egoizmu à przez nadzieję nagrody, korzyści, lęk przed karą à atrakcyjność czynności, współpracowników, sytuacji à

aktualizację norm moralnych, realizację Ja" idealnego à dostrze­ ganie potrzeb drugiego człowieka à koncentrowanie się na dobru społecznym, wspólnym à aż po współtworzenie z Chrystusem i innymi nowej rzeczywistości.

Należy jednak pamiętać iż w procesie przemiany będzie chodziło o domi­ nowanie danej motywacji, a nie o to by była ona jedyną. (Każdemu z etapów rozwoju motywacji towarzyszy Bóg przemieniając swoją miłością nasze serca).

3. Kolejnym ważnym procesem jest uspołecznienie, a więc przemiana motywacji, umiejętności, wiedzy ku coraz dojrzalszemu życiu społecznemu z Chrystusem.

a) Od koncentracji na realizacji swoich potrzeb à przez angażo­wanie się i realizację dobra najbliższych osób à tworzenie rzeczywi­ stości społecznej poza swoim „Ja" i najbliższymi, a więc współtworzenie większych rzeczywistości społecznych à aż po współtworzenie dobra wspólnego razem z innymi i Chrystusem w Kościele, czyli Królestwa Bożego na ziemi (tworzenie cywilizacji miłości).

b) Dojrzewanie w podejmowaniu i realizacji władzy oraz wiążącej się z nią współodpowiedzialności wspólnie z Chrystusem jako służby. Od władania nieświadomego, przez władzę świadomie podjętą, aż po współrządzenie
wspólnie z innymi i Chrystusem, rozumiane jako służbę dobru wspólnemu.

c)Dojrzewanie we współzależności i współpracy społecznej, czyli solidar­ ności, celem „trwałego angażowania się na rzecz dobra wspólnego, czyli dobra wszystkich i każdego, wszyscy bowiem jesteśmy naprawdę odpowie­ dzialni za wszystkich" (SRS 38).

d)Rozwój inicjatywy w tworzeniu lub przemianie życia społecznego.

4. Proces dojrzewania do stylu działania typowego dla WŻCh wynikają­ cego z doświadczeń naszej wspólnoty, jej duchowości, stylu życia.

Proces będzie przebiegał do stylu działania jakiego nauczyliśmy się przez nasze dotychczasowe zaangażowania i działania, aż po styl zaangażowania i działania typowy dla WŻCh.

4. Refleksje o procesie rozeznawania apostolstwa

1. Podjęcie apostolstwa wiąże się z procesem podjęcia powołania człowieka świeckiego, gdyż należy ono do istoty powołania świeckiego. W naszych wspólnotach rozeznanie apostolstwa dokonuje się po świadomym rozezna­ niu i podjęciu życia świeckiego jako osobistego powołania.

2. Po decyzji odnośnie osobistego powołania, bez względu na to czy jest ona podjęta na okres kilku miesięcy, czy na całe życie, rozpoczyna się proces rozeznania mojego apostolstwa.

Na początku drogi wybieramy zazwyczaj spośród zaangażowań już reali­ zowanych to, które odczytujemy jako szczególne zaangażowanie przez które Chrystus będzie objawiał nam drogę współpracy w przemianie od zwykłego zaangażowania aż ku apostołowaniu całym swoim życiem.

Może to być nasza praca zawodowa, rodzina, zaangażowanie w związkach zawodowych, samorządzie, zaangażowanie w różnorodne ruchy, grupy spe­cjalistyczne, po prostu jeden z obszarów naszej aktywności społecznej, gos­podarczej, politycznej, czy kościelnej.

Po rozpoznaniu miejsca naszego apostolstwa, rozpoznajemy środki jakimi pragniemy je realizować. Początkowo najczęściej wybieramy te, które do tej pory były najlepsze będąc zarazem otwartym na inne metody działania, dążąc do tego aby nasza współpraca z Chrystusem i pomoc ludziom była owocniejsza.

Należy pamiętać, że podjęcie zaangażowania apostolskiego nie dokonuje się raz na całe życie; Bóg poprzez rzeczywistość społeczną w której żyjemy może nas wezwać do podejmowania nowych zaangażowań, zaniechania wcześniej podjętych, zreformowania tych, które podjęliśmy. Miłość Boga jest mocą twórczą pragnącą przemienić świat, stąd w miarę naszej świadomej współpracy z Nią będziemy coraz bardziej otwierać się na to do czego Ona nas wzywa w danej sytuacji, będziemy coraz bardziej dyspozycyjni na Boga wyzwalającego człowieka, społeczność z niesprawiedliwości, grzesznych struktur.

3. Kolejnym etapem rozwoju naszego apostolstwa jest włączenie go i zintegrowanie z apostolstwem wspólnoty podstawowej, oraz, ile to możliwe, Wspólnoty Narodowej, Europejskiej.

Integracja naszego apostolstwa z apostolstwem całej wspólnoty nie kończy się na wpisaniu go do programu apostolskiego wspólnoty, ale dzięki stałemu wsparciu, pracy, formacji staje się częścią apostolstwa całej wspólnoty.

4. W momencie rozeznania zaangażowania na bazie którego świadomie podejmuję przemianę ku apostolstwu oraz po zintegrowaniu go z apostol­ stwem całej wspólnoty, rozpoczyna się proces wzrostu, dojrzewania, prowa­ dzący do tego aby całe moje życie, nawet „najbardziej błahe czynności dnia codziennego" stawały się apostolstwem. Rozpoczyna się czas świadomej współpracy z Bogiem w przemianie naszego serca.

Realizacja Przymierza staje się niezbędnym środkiem dojrzewania w apostolstwie.

5. Program apostolski wspólnoty

Każda wspólnota jest apostolską wspólnotą wiary, nie są to tylko słowa ale rzeczywistość konkretnych czynów oraz rozwoju od wspólnoty skoncentro­wanej na zaspokajaniu własnych potrzeb, nawet najszlachetniejszych, ku wspólnocie dla innych. Ważnym momentem rozwoju wspólnoty w tym kie­ runku jest rozeznanie i realizacja apostolskiego programu wspólnoty, co dopomaga w integracji oraz dojrzewaniu zaangażowań podjętych zarówno indywidualnie przez uczestników wspólnoty, jak i wspólnie z innymi, czy też przez całą wspólnotę.

Spisany program apostolski wspólnoty jest co 2-3 miesiące poddawany refleksji: jak jest realizowane apostolstwo poszczególnych osób, grup we wspólnocie, czy też całej wspólnoty? Rozeznawane są nowe wezwania, wery­ fikowane wcześniej podjęte, lub zakończone.

Program apostolski wspólnoty jako dokument zawiera: część wprowadza­ jącą, programy (działania) apostolskie podejmowane wspólnie przez całą wspólnotę lub jej część, oraz programy apostolskie podejmowane jedynie przez jedną osobę ze wspólnoty (często wspólnie z osobami spoza wspólnoty).

Wspólnota wspiera zaangażowanie apostolskie poszczególnych osób po­ przez spotkania formacyjne pogłębiające ewangeliczną skuteczność naszego apostolstwa.

Dyskusja o apostolstwie

Aby dodać komentarz zaloguj się. Jeśli nie mas konta, załóż je sobie.
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą pisać komentarze.

Powered by AkoComment 2.0
Polska adaptacja - &copy Copyright 2004 by PGR Mambo - Zwiastun

 
© 2014 Wspólnota Życia Chrześcijańskiego w Białymstoku
Joomla! is Free Software released under the GNU/GPL License.